John van Loenen kijkt terug op een bijzonder eerste jaar in het seniorenvoetbal (terugblik seizoen 2025-2026, deel I van II)

Een nieuw team, een nieuwe uitdaging en een nieuw hoofdstuk binnen FC Castricum. Zo begon het seizoen 2025-2026 voor Vrouwen 1. De groep die jarenlang samen speelde als MO20 maakte de stap naar het seniorenvoetbal en kreeg daarbij een nieuwe trainer voor de groep: John van Loenen. Een trainer met ruim tien jaar ervaring binnen het meiden- en vrouwenvoetbal, maar tegelijkertijd iemand die wist dat er een bijzondere uitdaging voor hem lag. Een jonge groep speelsters begeleiden in de overstap naar het volwassen voetbal vraagt namelijk meer dan alleen tactische kennis. Het gaat om ontwikkeling, vertrouwen, verantwoordelijkheid en vooral: het creëren van een sterk team.

Nu het seizoen erop zit, kijkt John met veel voldoening terug. "Als ik terugkijk op het afgelopen seizoen ben ik vooral erg tevreden", vertelt Van Loenen. "We hebben lang meegedaan om de koppositie en zijn uiteindelijk als tweede geëindigd. Dat is ontzettend knap als je bedenkt dat dit team vorig seizoen nog actief was als MO20. De overstap naar het seniorenvoetbal is niet altijd vanzelfsprekend, maar deze groep heeft laten zien dat ze het niveau aankan." 

Een nieuwe fase

Voorafgaand aan het seizoen wist John dat er veel potentie in de selectie zat. Hij had de groep al meerdere keren aan het werk gezien tijdens wedstrijden en trainingen en zag een team met veel mogelijkheden. "Mijn eerste indrukken zijn uiteindelijk ook bevestigd. Ik zag een jonge, talentvolle en vooral leergierige groep. Een team met speelsters die beter willen worden en die openstaan voor ontwikkeling."

Toch kende de start van het seizoen ook uitdagingen. Het vertrek van Iris de Wit naar DSS betekende dat er opnieuw gezocht moest worden naar de juiste balans. "Dat was natuurlijk een verandering binnen het team. Iris was een belangrijke speelster en dan moet je opnieuw kijken hoe je de organisatie neerzet. Uiteindelijk hebben we ervoor gekozen om Amy Kol vanuit de spitspositie door te schuiven naar de positie van laatste vrouw." Een beslissing die uitstekend uitpakte. "Amy heeft dat geweldig ingevuld. In het begin was het natuurlijk even wennen, maar gedurende het seizoen zag je haar steeds groeien in die rol. Dat is ook precies wat mooi is aan een team: speelsters die bereid zijn om zichzelf aan te passen in het belang van de groep." Volgens John zegt dat veel over de mentaliteit binnen de selectie. "Deze groep staat voor elkaar klaar. Natuurlijk wil iedereen graag op zijn favoriete positie spelen, maar uiteindelijk draait teamsport om het collectief."

Van groep naar team

Wanneer John gevraagd wordt waar hij het meest trots op is, hoeft hij niet lang na te denken. "De groei van het team. Zowel als geheel, maar ook individueel. Dit is echt een team geworden." En dat gaat volgens hem verder dan alleen voetbal. "Je ziet dat speelsters elkaar steeds beter begrijpen. Niet alleen binnen de lijnen, maar ook daarbuiten. Ze kennen elkaar door en door en gaan voor elkaar door het vuur." Een belangrijk moment daarin was het trainingsweekend in Gent. "Dat weekend heeft een enorme bijdrage geleverd aan de ontwikkeling van de groep. Voor Gent zag je al dat er iets ontstond, maar daar is de band alleen maar sterker geworden. Je bent samen intensief bezig, maakt plezier, voert gesprekken en leert elkaar op een andere manier kennen."

Juist die onderlinge band heeft volgens John ervoor gezorgd dat de groep sterker uit moeilijke momenten kwam. "Een seizoen verloopt nooit zonder uitdagingen. We hebben te maken gehad met meerdere langdurige blessures. Dat maakt het soms lastig om met vaste patronen te trainen, maar tegelijkertijd zie je dan ook de kracht van een groep."

Momenten die blijven hangen

Een seizoen bestaat natuurlijk uit wedstrijden, trainingen en resultaten. Maar voor een trainer zijn het vaak juist de kleine momenten die blijven hangen. Voor John was één moment in het bijzonder veelzeggend. "Dat was het doelpunt van Sarah Thomson in de oefenwedstrijd tegen Assendelft." Een oefenwedstrijd die op papier misschien niet de belangrijkste wedstrijd van het seizoen was, maar volgens John wel een moment dat de kracht van het team perfect liet zien. "Sarah maakte een fantastisch doelpunt. Maar eigenlijk ging het mij niet eens om het doelpunt zelf. Het ging om de reactie daarna. Iedereen vanaf de bank en vanuit het veld rende naar haar toe om haar te feliciteren." Daar zag John precies wat hij graag terugziet in een team. "Dat soort momenten moet je koesteren. Daar doe je het voor. Dat laat zien dat speelsters elkaar iets gunnen."

Ook een wedstrijd waarin uiteindelijk geen punten werden gehaald, staat hoog op zijn lijstje. "De uitwedstrijd tegen Kolping Boys is daar een voorbeeld van. We verloren die wedstrijd, maar ik was ontzettend trots op de manier waarop het team zich presenteerde." Door blessures moest de ploeg flink schuiven. "We hadden op dat moment weinig aanvallende mogelijkheden en moesten creatief omgaan met de opstelling. Toch bleef iedereen strijden. De wil om voor elkaar te werken was enorm." Volgens John was dat precies het soort mentaliteit waar hij naar zoekt. "Voetbal gaat niet alleen over goed kunnen voetballen. Het gaat ook over karakter tonen op momenten dat het moeilijk wordt."

Individuele ontwikkeling

Hoewel John vooral de kracht van het collectief benadrukt, ziet hij ook veel individuele ontwikkeling binnen de selectie. "Eigenlijk heeft iedere speelster stappen gezet. Dat vind ik misschien nog wel het mooiste om te zien." Toch noemt hij een aantal speelsters die volgens hem een bijzondere ontwikkeling hebben doorgemaakt.

Amy Kol is daar één van. "De manier waarop zij de omschakeling heeft gemaakt van aanvaller naar laatste vrouw verdient echt een compliment. Ze heeft laten zien dat ze zich kan aanpassen en dat ze verantwoordelijkheid kan nemen."

Ook Irin Huijser heeft volgens John grote stappen gezet. "Irin heeft ontzettend veel snelheid en fysiek vermogen. Gedurende het seizoen zag je haar ook steeds meer vertrouwen krijgen aan de bal. Ze wordt steeds comfortabeler in haar spel."

Daarnaast benoemt hij Kim de Wit. "Kim is de routinier binnen deze jonge groep. Aan het begin van het seizoen was ze misschien nog wat terughoudend, maar gedurende het jaar zag je haar steeds meer haar stempel drukken. Op moeilijke momenten nam ze het team mee en ging ze voorop in de strijd."

Tot slot spreekt John zijn waardering uit voor Kiki Pijlman. "Zij heeft een enorme periode gekend waarin ze niet kon spelen. De manier waarop ze terugkwam en zich opnieuw in de groep wist te manifesteren, verdient veel respect. Helaas kreeg ze aan het einde van het seizoen te maken met een blessure, maar haar instelling is een voorbeeld voor de rest van de groep."

Voor John zijn juist deze verhalen een belangrijk onderdeel van het trainerschap. "Je wilt spelers beter maken. Niet alleen als voetbalster, maar ook als persoon. Als je dat ziet gebeuren, geeft dat ontzettend veel voldoening."

Wordt vervolgd...

In deel 2 van de terugblik vertelt John meer over de speelwijze van FC Castricum Vrouwen 1, de verbeterpunten voor de toekomst, de rol van de drie aanvoersters, de groei van het vrouwenvoetbal binnen FC Castricum en zijn eigen ontwikkeling als trainer.