• Er is een vlagger heengegaan

  • Er is een vlagger heengegaan

    Ik weet nog  wanneer Piet de Pree onze vaste grensrechter werd. Ergens halverwege de jaren tachtig verkeerden we in acuut degradatiegevaar en speelden uit tegen Saenden. Onze trainer Piet van Hoven had in de week voorafgaand aan die wedstrijd te horen gekregen dat we moesten winnen. Anders zou hij een sterke man naast zich krijgen.

    Hans Grootendorst was naast onze grensrechter ook penningmeester, een onmogelijke combinatie natuurlijk. Een goede penningmeester sjoemelt niet en een goede clubgrensrechter doet dat nu juist wel. Bij twijfel hield Hans tot onze ergernis de vlag steevast naar beneden.

    Dat deed hij dus ook die middag in Wormerveer tegen Saenden.  We verloren met 1-0. Een aantal van ons, onder wie ikzelf, was ziedend over het niet vlaggen van Hans. Trainer Piet van Hoven stapte op en Hans Grootendorst nam het wijze besluit om zich alleen  nog maar bezig te houden met het poetsen van de knaken.

    Het werd een tumultueus seizoen, waarin we de punten bij elkaar sprokkelden, maar uiteindelijk op de laatste speeldag toch degradeerden. Piet pakte toen al punten voor ons. Hij was uit het juiste clubgrensrechterhout gesneden. Zo gaf hij wel eens een overduidelijke uitbal voor ons aan de tegenstander. Zo won hij het vertrouwen van de scheidsrechter.

    Niet veel later kon Piet zonder met zijn ogen te knipperen de vlag kordaat in de lucht steken als een vijandelijke aanvaller dreigend richting ons doel kon gaan, waarbij het toch uiterst twijfelachtig was of het buitenspel was.

    De scheidsrechter volgde Piets advies op en floot, want deze grensrechter had het vast wel bij het rechte eind. Immers net daarvoor had hij bij die uitbal tegen zijn eigen ploeg gevlagd. Wij wisten wel beter.

    Het was dan ook niet verwonderlijk dat Piet het vooral bij uitwedstrijden vaak moest ontgelden. Piet zat daar niet mee. Of het nu uit bij Koedijk of ergens in de Zaanstreek of bij wijze van spreken in een volle Kuip was: Piet vlagde als dat nodig was. Sterker nog, ik verdacht hem er zelfs van dat hoe vijandiger het publiek werd, hoe vaker Piet zijn vlag in de lucht stak. Hij was voor ons dan ook goud waard.

    Piet liet vooral zijn vlag spreken. Als grensrechter zat Piet ook bij ons in de kleedkamer. Ik kan mij niet herinneren dat Piet dan veel zei. Hij zat altijd stilletjes in een hoekje te grijnzen om onze vaak flauwe grappen. Maar we wisten: op Piet kon je bouwen.

    Heel soms kwam ik Piet nog tegen in het dorp crossend in zijn scootmobiel. Ook dan was hij een man van weinig woorden. Maar een grensrechter hoeft ook niets te zeggen. Vlaggen moet hij en dat deed Piet vol overgave voor ons en voor zijn club.

    Piet is 58 jaar geworden. Er is een vlagger heengegaan.

    Arthur Oosthoek

    Zondag 30 april is er van 19.00 uur tot 19.30 uur gelegenheid om afscheid te nemen van Piet in uitvaartcentrum De Jongh Dorpsstraat 113-A.