• NICO ZOON VEERTIG JAAR VRIJWILLIGER ”IK KAN DIT WERK NIET MISSEN” (Deel 1)

  • Aan het werk onder toezicht van een andere oudgediende, Arie Hoff.

    Vorige week werd hij 80. En was hij 40 jaar vrijwilliger. Nico Zoon is een van de vele pijlers waarop FC Castricum is gebouwd. Onbaatzuchtig, vaak onzichtbaar doet Nico zijn werk. Ter ere van dit dubbele jubileum keek Nico Zoon in twee interviews terug op zijn leven en toekomst.

    Terugkijkend op vier decennia vrijwilligerswerk moet hij om zichzelf lachen: ,,Ik kan dit werk niet missen. Als je niets doet, moet je je mond houden. Ik vind het heerlijk om hier te zijn. Tussen de mensen. Ik hou van lezen, maar dat is toch iets voor achter de geraniums. Mijn opa is 92 geworden. Als ik wat van zijn gezondheid heb mee gekregen dan zit het wel goed. Ons leven gaat door. Ook als je alleen komt te staan. Ik zie altijd werk, anders kan je beter thuisblijven. Tot mijn vijftigste heb ik zelf gevoetbald. Toen kreeg ik een nieuwe knie en was het over.  Ik kijk met heel veel jaloezie naar die veteranen op zaterdagmiddag. Vind het jammer dat ik zelf geen balletje meer kan trappen.’’

    Zijn grote voorbeeld is Sir Bobby Charlton, die met Engeland in 1966 wereldkampioen werd. ,,Die leeft nog steeds. Vorige week zag ik de Argentijnse doelman een bal weg ranselen. Daar was dus geen ‘Hand van God’, de handsbal waarmee Diego Maradona de Britten versloeg. Gelukkig zie je dankzij de VAR zulke fouten niet meer. Ik vind het wel jammer dat ik nu hier zit terwijl Duitsland tegen Japan loopt te voetballen. Ik probeer alle wedstrijden te volgen, maar dat lukt niet altijd. Woensdagmiddag ben ik hier traditioneel om limonade voor de jeugd te maken. Vrijdag maak ik de tosti’s voor zaterdag en ik sta een paar uurtjes achter de bar. Te lang staan geeft problemen.’’

    Niet onvermeld mag blijven dat Nico de eerste Medewerker van het Jaar werd.

    In zijn jeugd voetbalde Nico Zoon in Velsen-Noord. Na de nodige fusies bleef Velsen-Noord uiteindelijk over. ,,Ik kom er niet meer, allemaal nieuwe gezichten.’’
    Ruim 42 jaar bracht hij door bij Tata Steel in de drie ploegendienst. ,,Ik kreeg last van mijn knie en bleef thuis. Op een gegeven moment kreeg ik een uitnodiging van personeelszaken. Of ik wilde komen praten. Ze kwamen met een mooie deal. Zat een voorwaarde aan: ik moest elke maand solliciteren. Die ploegendiensten gingen ten koste van mijn sociaal leven. Vaak moest ik wat regelen, want ik was en ik ben een voetbaldier.’’ 

    Op sportpark Noord-End komt hij nog steeds jongens tegen waarmee hij getraind en/of gevoetbald heeft. Maar het worden er wel steeds minder. ,,Peter Lambert was een echte Vitesse-man. Hij gaf hier training. Toen hij aan een hernia was geopereerd, zat hij op een stoel training te geven. Ik zag dat en heb hem voorgesteld ook een ploegje te trainen. Zo ben ik daar ingerold. Ben nog een tijdje leider geweest. Heb het hele protocol gehad.’’

    Volgende week deel 2 over Nico Zoon, 40 jaar vrijwilliger Foto: Bert Bruinsma

    PR-commissie