Dit paasweekend stond volledig in het teken van het kamp voor JO17-1. De mannen gingen met vijf begeleiders (Joep, Tjidde, Mats, Youri en Ruben) richting D’n Boschkant in Bakel, waar een leuk kamp op hen stond te wachten. Met twee auto’s en een volgeladen bus vertrokken ze rond 15:00 uur vanaf sportpark Noord-End. De heenrit gaf al een indicatie van de gezelligheid: van het meezingen met Hollandse nummers tot het spotten van mooie meiden in andere auto’s. Eenmaal aangekomen bij het verblijf werden de auto’s uitgeladen en zochten de mannen een slaapplek uit. Even settelen en direct aanschuiven voor het avondeten: broodjes knakworst stonden op het menu. 

Na het avondeten volgde de activiteit die door de begeleiders was georganiseerd. Zo mochten de mannen een aantal opdrachten uitvoeren, zoals ‘finish the lyric’, een spelletje beerpong met een eetproef, quizvragen en een aansluitende bingo. De mannen konden punten verzamelen voor een prachtige prijs: “een weekend naar keuze”. Strijdlustig gingen ze te werk en de bijzondere eetcombinaties werden zonder genade opgegeten. Punten werden verzameld en de volgende dag zou de winnaar bekend worden gemaakt. Na de activiteiten hadden de mannen nog wat vrije tijd. Er werd volop gevoetbald, gebeld met het thuisfront en de bedden werden opgemaakt. Rond een uurtje of 01:00 gingen de lampen uit en stond de volgende dag alweer te wachten. 

Op zaterdag gingen de wekkers rond 08:00 uur en schoven de heren aan voor het ontbijt. Broodjes met ham, kaas, Gelderse worst en zoetigheden gingen als warme broodjes over de toonbank. Na het ontbijt mochten de mannen zich klaarmaken om richting het paastoernooi te gaan. De eerste wedstrijd werd rond 13:30 uur gespeeld op sportpark “De Oploo”. Deze werd gewonnen, en dat was nog maar het begin. De twee wedstrijden die volgden, werden ook gewonnen. Met negen punten op zak en een aantal broodjes hamburger in de maag vertrokken de heren weer richting het verblijf. 

Eenmaal daar aangekomen kon de tafel opnieuw worden gedekt, want er stond patat, of zoals ze daar liever zeggen: “friet”, op het menu, samen met een frikandel of kroket. Met de buikjes weer gevuld werd de prijsuitreiking van de vorige dag bekendgemaakt. Daras was de gelukkige winnaar en mocht een weekend naar keuze uitzoeken. Hij gaf aan graag een weekendje naar Spanje te willen, hoor ik hem nog zeggen. Tot grote verbazing van de spelers kreeg Daras echter geen weekendje weg, maar een tijdschrift met de naam “Weekend”. Er kon gelukkig om worden gelachen. Inmiddels was het tijd voor de tweede activiteit die door de begeleiders werd georganiseerd. Een kamp zonder “dropping” is natuurlijk geen geslaagd kamp. In twee groepen werden de mannen ergens afgezet en zij moesten zelf de weg terugvinden. Dat ging bij de ene groep wat soepeler dan bij de andere. Van het banjeren door weilanden en bossen tot het rustig lopen over verharde wegen: beide groepen deden ruim twee uur over het terugvinden van het verblijf, maar iedereen kwam gelukkig weer veilig aan. Na wat probeersels van de jongens, zoals het aanzetten van een speaker op vol volume en het gooien van matrassen naar bedden, deed iedereen rond een uurtje of 03:00 de lampen uit en werden de ogen gesloten.

De laatste dag brak alweer aan. Om 10:00 uur ging de wekker en direct moesten de mannen naar het ontbijt. Na het ontbijt werd alles opgeruimd en schoongemaakt. Met een volgeladen bus vertrok iedereen voor de laatste keer richting het toernooi. Ook hier waren de mannen in drie wedstrijden weer de baas en zo stonden ze ineens in de finale. Deze werd gespeeld tegen een team waar eerder al van was gewonnen, dus er was alle vertrouwen in een goed einde. Helaas mocht het niet baten en werden de mannen uiteindelijk tweede, wat tevens een hele knappe prestatie is. Het clublied van FC Castricum zal daar in ieder geval nooit worden vergeten.

Iedereen vertrok moe, maar gedoucht weer richting Castricum. Ik schrijf nu wel ‘moe’, maar daar was op de terugweg weinig van te merken. Met nog volop energie was de terugrit onwijs gezellig en werd er aan alle kanten gelachen, gezongen en gepraat. Rond een uurtje of 21:00 arriveerde iedereen weer veilig op de parkeerplaats bij FC Castricum. Moeders sloten hun zonen weer in de armen en vaders gaven een stevige handdruk. Moe maar voldaan vertrok iedereen weer richting huis en zo kunnen we allemaal terugkijken op een onvergetelijk kamp. Iets wat absoluut voor herhaling vatbaar is!